DE EERSTE KENNIS-HONGER

O zaal'ge tijd, toen 't eerst in mij ontwaakte     Het heilige vrlangen naar een hooger zijn, Toen langzaam aan een wereld mij genaakte     Van hoog en rein gevoel, vol zonneschijn. Toen ging de oude mensch zich om mij slopen,     Deed zich een hemel lichtend voor mij open. Ik leefde eerst in onbestemd verlangen     En zag vertwijfelend en somber om mij heen, Mijn ziele was vervuld van onbegrepen zangen,     Ik voelde mij zoo zonderling alleen. Ik sloofde in doffe wanhoop lange dagen     En durfde naaar de toekomst niet te vragen. Daar kwam de mare van het volksbewegen,     Ik zag en hoorde - ik haalde dieper aêm, Een stroom van warme hoop golfde mij tegen     En bracht in mijn gemoed de beste driften saam. Een stem weerklonk: ook gij hebt menschenwaarde,     Aan d'Arbeid komt een eereplaats op aarde! Hoe anders werd toen alles op de wereld!     Ik kende nauwelijks mijn eigen wezen meer. Hoe blikte ik alles aan: natuur en menschenwereld,     Hoe zagen toen de sterren op mij neer! Ik hongerde naar 't menschverheffend weten,     En juichte, dat ook ik er van kon eten.

ARAGO.

webdesign & copyright © 2001-2005 Eveline

→

↑