TIEN JAAR VOORBIJ.

De hersens waren in vreemd web gevangen     toen hier haar vaan, klein als een stip, verscheen; Velen lieten bedroefd de hoofden hangen,     een enk'le maar zag vol hoop tot jaar heen. Zij sprak: "Dit is de weg, de lange, zware     naar het vèr doel: de een'ge. Wie heeft moed?" Niet velen traden voor: twaalf mannen waren     de eersten, staande in haar kersrooden gloed. Maar langzaam meer, vechtend zich vrij van logen,     van schijn, van slaafsheid, vonden 't pad tot haar. Tien jaar voorbij - bij elk gebeur, hàar oogen     zoekt de vijand het eerst en hàar gebaar "Wat kan ik doen," peinst hij, "haar kracht te nekken?     Heden dan gister sterker, morgen weer sterker dan heden; ziet: haar vlammen lekken     en winnen ringson op de donkre sfeer." Niets kunt ge. Als zaad zwelt, als watervloeden     rijzen, als het groen waas in lente spreidt, zoo groeien wij, zoo stijgen wij; uw woeden     sluit ons niet en er is niets dat ons stuit. Is dat geen heerlijk leven, kameraden,     Zuiverste vane na, die ooit nog heeft op d'aard gewapperd, dappre wijze daden     begaan, menscheid tot heil, zoo lang men leeft? Terwijl onze drom zwelt en die ons tergen     wijken, langzaam, een moe verdwaasd geslacht, zien, dag bij dag, hoe van de heldre bergen     de schoone vrijheid nader lacht.

H.R.H.

webdesign & copyright © 2001-2005 Eveline

→

↑