|
|
De Hudsonsbaai-compagnie.
Uit: De Natuur,
Populair Geïllustreerd Maandschrift,
gewijd aan de natuurkundige wetenschappen en hare toepassingen.
15 Jannuari 1889 - 9e jaargang |
In de ontwikkelingsgeschiedenis van Noord-Amerika speelt de groote Hudsonsbaai-compagnie een gewichtige rol en men kan ook nu nog na de voltooiing van den Canada-Pacificspoorweg haar beteekenis bijna niet overschatten. Van Winnipeg tot den Stillen Oceaan en van de noordgrens der Vereenigde Staten tot het Groote Berenmeer is alles nog van haar afhankelijk en deze goed geordende, invloedrijke maatschappij is er als een staat in den staat. Men weet, dat de Canada'sche regeering het monopolie van de Hudsonbaai-maatschappij heeft gekocht, 't geen een zeer verstandige, welberekende zet was, want het monopolie was op den duur niet houdbaar. De buffels, die in vroeger jaren bij honderdduizenden door de prairieën zwierven, zijn van het noord-amerikaansche vastland bijna geheel verdwenen; men vndt ze niet meer in wilden toestand. Op voordeelige voorwaarden heeft nu de maatschappij haar in waarde verminderd jachtterrein afgestaan aan de canada'sche regeering, die de noordwestelijke territoriën op gelijke wijze als vroeger de prairieën in districten heeft verdeeld. Maar ten N. van de Churchill-rivier zijn er nog twee millioen vierkante mijlen land tusschen den Atlantischen Oceaan en de Hudsonsbaai tot aan de IJszee, die aan geen staatkundige organisatie zijn onderworpen en waar de bewoners der factorijen en de handelaars de eenige blanken zijn.
Feitelijk staan die territoriën onder het bestuur der Hudsonsbaai-maatschappij en zullen dat nog wel eenige geslachten lang blijven.
De wijze nu, waarop de handelsforten en factorijen in die uitgestrekte territoriën, die duizenden mijlen van elkander liggen in een land zonder paden of wegen, worden bestuurd en geëxploiteerd, is inderdaad bewonderenswaardig. Een zeer groot deel van het jaar is alles in die streken met sneew en ijs bezet en maanden reizens zijn noodig, om de afgelegenste posten als fort Confidence aan het Berenmeer of de handelsposten midden in Labrador of fort Macpherson ten N. van den poolcirkel te bereiken, en toch staan ze alle met de hoofdstations en met de centrale directie in Londen in regelmatige verbinding, terwijl waren en levensmiddelen op alle posten stipt nauwkeurig worden aangevoerd. Het gansche mechanisme der groote onderneming zit betrekkelijk eenvoudig in elkander. Ieder jaar verlaat een groote driemaster met ruilwaren voor die streken, levensmiddelen, kleederen, dekens, werktuigen en wapens, Engeland, om door de alleen in den zomer bevaarbare Hudsonsstraat naar de factorijen aan die baai met name naar het hoofdstation, fort York, zich te begeven. Daar komt het schip meestal aan in de eerste dagen van Augustus en gedurende het verblijf van tien dagen op de reede van fort York worden de meegebrachte goederen gelost en vervangen door de daar opgestapelde en verzamelde pelzen en huiden, de opbrengst der jacht van het verloopen jaar. Dan keert het schip naar Londen terug.
Hoe is die groote voorraad pelzen en huiden uit het binnenland naar de Hudsonsbaai gekomen? In de afgelegen factorijen bllijven alle verzamelde en door trappers en Indianen aangevoerde huiden rustig bewaard, tot de aankomst der jaarlijksche karavaan of bootflotille. Gewoonlijk komt die karavaan er in den zomer aan, laat de meegebrachte levensmiddelen en de ruilwaren voor de Indianen in de factorij achter en neemt den voorraad huiden in ontvangst, om ze naar het hoofdstation van het district te brengen. Daar worden de huiden zorgvuldig verpakt en gedeeltelijk met eigen booten de Nelson af naar fort York verzonden, om, zooals wij zagen, naar Londen te gaan òf naar Winnipeg vervoerd, om den weg naar de Vereenigde Staten in te slaan.
De groote karavanen of boot-flotillen, die den voorraad uit de verwijderde posten afhalen, zijn drie of vier maanden onderweg. De waren zijn verpakt in groote balen van 80 tot 100 pond en omwonden met sterke ijzeren banden, om bij de portages gemakkelijk op de schouders te kunnen worden genomen. De wagens van die karavanen zijn zoo ingericht, dat de wagenkast bij 't oversteken eener rivier als boot kan dienst doen.
De opening van den Canada-spoorweg heeft veranderingen teweeggebracht in de route der Hudsonsbaai-compagnie. Vrachten, die nog voor een paar jaren dwars door de prairieën drie maanden noodig hadden om een of ander station te bereiken, gaan nu langs een groot gedeelte van den weg per spoor, en als 't eenigszins kan, doet men de verzending per bootkaravaan plaats maken voor het nieuwe middel van vervoer. Ook heeft de maatschappij tegenwoordig op de Athabasca een stoomboot in de vaart. Jammer, dat de Nelson en de Churchill, door haar ligging zoo geschikt als hoofdaders voor 't verkeer, te veel stroomversnellingen hebben.
In de afgelegenste forten is echter niets veranderd; de jaarlijksche bootflotille brengt er nog altijd het benoodigde; het bevervel is er nog de munteenheid; de zonnewijzer op de plaats van het fort een voldoende tijdmeter; dollars en shillings zijn er onbekend en voor grootere sommen neemt men de banknoten der Maatschappij. Al bestaat het monopolie niet meer, feitelijk is de Hudsonsbaai-compagnie er nog gebiedster, zoodat het privilege er, zoo niet de jure, toch de facto nog wel vele tientallen van jaren zal bestaan. |
webdesign & copyright
© 2001-2005 Eveline |
↑ |
|