..:: De schrijfmachine van Remington [I] ::..

Schrijfmachine van Remington [I]

← overzicht
Inhoud
Start

De schrijfmachine van Remington [I].

Uit: De Natuur,
Populair Geïllustreerd Maandschrift,
gewijd aan de natuurkundige wetenschappen en hare toepassingen.
15 Juni 1885 - 5e jaargang

   Van alle edele kunsten wordt de schrijfkunst zeker het meest beoefend. In deze soort van teekenkunst moet tegenwoordig ieder, die op eenige berschaving aanspraak maakt, een meerdere of mindere vaardigheid bezitten. Dat deze niet zoo heel gemakkelijk wordt verkregen, bewijst de zesjarige oefening door ieder van ons, wel is waar met afwisseling, maar niettemin aanhoudend daaraan besteed, om een duidelijke en vaste hand te verkrijgen, en welk doel bij velen nog op mislukking uitloopt.
   Werd vroeger een fraai handschrift bijzonder op prijs gesteld en achten de Chineezen, naar men zegt, een fraai schrift hooger dan een schilderij, nu er zooveel meer te leeren valt, is men terecht met een duidelijke hand tevreden, daar de vastheid en vlugheid bij hen, die hieraan behoefte hebben, later van zelf wel zullen komen. En mochten sommigen een nog grootere snelheid wenschen te bereiken, dan een voortgezette oefening in het gewone schrift kasn bezorgen, zoo is de stenografie immers daar, om hun de behulpzame hand te bieden.
   Een bijzondere toestel voor de snelschrijfkunst is alzoo geen bepaalde behoefte. Toch hebben eenige uitvinders hun aandacht daaraan gewijd en trachtten zij de overtuiging te vestigen, dat een grootere snelheid door iedereen gemakkelijk kan worden verkregen, als men de ouderwetsche wijze van de letters met de hand te teekenen, laat varen en door het werktuigelijk afdrukken van reeds bestaande letters gaat vervangen.

   De Italiaansche advokaat Giuseppe Ravizza schijnt de eerste te zijn geweest, die zijn gedachten over een werktuig voor dat doel, bekend heeft gemaakt. In 1856 verscheen van zijn hand een brochure onder den titel van Il cembalop scrivano; hij beschreef daarin een schrijftoestel, waarmede iedereen, zelfs een blinde duidelijk zou kunnen schrijven. Het is ons niet bekend, of naar deze beschrijving inderdaad een werktuig vervaardigd is; zoo ja, dan heeft het toch stellig weinig opgang gemaakt, want toen in 1877 de schrijfmachine van den Amerikaan Remington bekend werd, beschouwde men dezen ingenieur algemeen als den eersten uitvinder van dit soort werktuigen.
Hoezeer ook Remington's werktuig slechts een enkel maal in gebruik genomen is, en de uitvinder met zijn welbekend geweer meer naam gemaakt heeft dan met zijn schrijfmachine, meenen we toch, dat een beschrijving en afbeelding van dit werktuig als het eerste van zijn soort, in ons tijdschrift wel een plaats mag innemen, vooral nu onlangs een andere Amerikaan Hall een nieuwe verbeterde machine voor hetzelfde doel heeft voorgesteld, die we bij en volgende gelegenheid nader hopen te beschouwen.

De schrijmachine van Remington, zie de figuur, bestaat vooreerst uit een klavier van 44 toetsen, waarop zijn aangegeven: 1° de cijfers van 2 tot 9 (het cijfer 1 en de 0 worden vervangen door de letters I en O); 2° de letters van het alphabet, zoo gerangschikt als voor het werken men den toestel volgens den maker het gemakkelijkst is; 3° de leesteekens. Onder aan het klavier bevindt zich een houten liniaal, waarop men een tik moet geven, om het eene woord van het volgende af te scheiden. Binnen in den toestel is elke letter, die op het papier moet worden afgedrukt, bevestigd aan het eene einde van een mealen hamertje. Zoo zijn er 44 hamers, die door de tusschenkomst van gelede hefboomen volgens den omtrek van een cirkel in verbinding staan met de 44 toetsen van het klavier.

De Schrijfmachine van Remington.

   Slaat men met den vinger bijv. den toets A van het klavier aan, dan wordt de hamer, die de letter A draagt, opgetild en deze letter tot in het middelpunt van den cirkel opgeheven. Alle letters kunnen zoo, elk op haar beurt, door een drukking op den overeenkomstigen toets, naar hetzelfde middelpunt van den kring, waarin zij geplaatst zijn, worden opgevoerd.
   Het papier, waarop men schrijven wil, ligt volgens de aanwijzing der figuur om een cilinder, die op een slede staat, welke een heen- en weergaande beweging kan verkrijgen.
   De opgetilde letter slaat tegen het papier op den cilinder, maar tusschen de letter en het papier is een lint aangebracht, dat met een bijzondere inktsoort doorweekt is. De letter werkt dus als een stempel en drukt met haar relief het lint tegen het papier, hetwelk zoo een afdruk van de letter ontvangt.

   De slede is op rolletjes geplaatst, die in groeven loopen. Door de tusschenkomst van een koord wil de slede steeds vooruit van rechts naar links, door de werking van een veer, die haar drijft; maar zij wordt op haar plaats gehouden door een pal in een getande stang. Deze pal nu wordt opgeheven, zoodra een letter zich afdrukt, de getande stang komt vrij en de slede met den cilinder en het papier verplaatsen zich van rechts naar links en wel juist zooveel als de breedte eener letter bedraagt. Elke volgende letter kan zoo naast de voorgaande op den behoorlijken afstand worden afgedrukt.
   De geheele verplaatsing van de slede is gelijk aan de lengte van een regel; is dus een regel vol, dan is de slede aan het einde van haar loop en dit wordt aangegeven door een klokje, dat aanslaande den schrijver waarschuwt. Deze moet nu den hefboom neerdrukken, die zich rechts aan den toestel bevindt. De slede wordt dan door dien hefboom met behulp vanm een koordje naar rechts teruggetrokken, totdat zij weder op haar oorspronkelijke plaats staat.
   Gedurende deze verplaatsing, die zeer snel geschiedt, wordt de cilinder met het papier door een zeer eenvoudig mechanisme om zijn as gedraaid en wel over een lengte, die gelijk is aan den afstand tusschen den eenen regel en den volgenden, welke dus nu kan worden afgedrukt.

   Om het eene woord van het volgende te scheiden, drukt men, gelijk reeds is opgemerkt, op de liniaal, onder aan het klavier voorkomende, waardoor een tusschenruimte op het papier blank blijft. Zoodra men de schel hoort, moet men den hefboom rechts neerdrukken. Is het woord, waaraan men juist bezig is, niet geëindigd, dan kan men nog een of twee letters afdrukken, om het woord af te maken, of als dit te lang mocht wezen, drukt men op het verbindingsteeken en gaat met het overige van dit woord op den volgenden regel voort.
   De lengte van het papier, waarop men schrijft, is onbepaald; men zou papier zonder eind kunnen gebruiken, de breedte mag echter niet grooter zijn dan de lengte van den cilinder; wel mag zij kleiner wezen, een enveloppe of briefkaart zelfs passen zeer goed op den cilinder met behulp van een beweegbare metalen klem.
   De cilinder zelf is gemaakt uit een deeg van stevige gutta-percha, hetgeen het goede afdrukken der letters moet bevorderen.

   We hebben nu nog slechts het mechanisme na te gaan van het steeds met inkt doorweekte lint. Dit libt, waartegen de letter aanslaat om op het papier een afdruk te geven, volgt natuurlijk de slede in haar beweging; het wikkelt zich daarbij aanhoudend af, zoodat het nooit door twee opvolgende letters op dezelfde plaats wordt getroffen. Bij dit afwikkelen, gaat het lint van een inktkoker rechts over in een inktkoker links. Wanneer het geheel is afgewikkeld, behoeft men slechts aann een schroef te draaien, om het in een omgekeerden zin, van den inktkoker links in den inktkoker rechts te laten loopen.
   Het schrift wordt gemaakt met kopieër-inkt, zoodat door behulp van een kopieër-pers nog twee of drie afdrukken kunnen genomen worden.
   Voor op den toestel staat een verdeelde schaal, langs welke de slede voortschrijdt. Deze dient om in bepaalde gevallen vaste uitgangs- en rustpunten te nemen, zooals bijv. bij het maken van kolommen cijferschrift noodig is.
   Het verkregen schrift komt blijkens de letters op het klavier overeen met het drukschrift in kapitale letters.

   Het spreekt van zelf, dat men, om met beide handen vlug op zulk een machine te kunnen werken, zich eenigen tijd zal moeten oefenen vooral om op het klavier de letters terstond te kunnen vinden. Het is echter wel te gelooven, dat een veertiendaagsche oefening voldoende zou zijn met haar even vlug te leeren schrijven als dit gewoonlijk met de pen geschiedt. Na een langdurig gebruik zou men het daarmede veel sneller kunnen doen. Een Engelsche dame, die indertijd te Parijs de machine exposeerde, bracht het er mede tot meer dan 90 woorden in de minuut, terwijl men met de pen in denzelfden tijd niet veel meer dan 40 woorden leesbaar schrijven kan.

   De schrijfmachine zou dus een aanwinst kunnen zijn voor alle veelschrijvers van beroep om tijd te winnen, voor hen die aan schrijfkramp lijden, en voor broddelaars in het schrijven om een duidelijk leesbaar schrift te leveren; voor blinden zou zij een zegen kunnen zijn, daar proeven in Engeland en in Amerika moeten geleerd hebben, dat zij er spoedig mede terecht kunnen.
   Toch is, gelijk reeds werd opgemerkt, de schrijfmachine gedurende haar bijna 10-jarig bestaan, niet noemenswaard in gebruik gekomen; de redenen daarvan liggen waarschijnlijk in haar betrekkelijke kostbaarheid, haar weinig aanlokkelijk kapitaalschrift, hetwelk bovendien door het niet zeer praktische lint dikwijls onzuiver zal worden afgedrukt en verder in de omstandigheden, dat de veelschrijvers nog geen gebrek aan tijd hebben en de broddelaars niet overtuigd zijn, dat zij een moeilijk leesbaar schrift schrijven.

→

↑